جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٢ - غزل ٥٧٥ سليمى منذ حلت بالعراق

خواجه در بيشتر ابيات اين غزل، در مقام اظهار اشتياق به استاد طريق خود، كه از وى دور افتاده بوده، مى‌باشد. مى‌گويد:

از آن زمان كه آرامش دهنده دل و استاد و مرشد طريقم، در عراق اقامت گزيده، در هواى ديدارش آشفته گشته‌ام. در جايى ديگر چون به فراق استاد مبتلا گشته، مى‌گويد:

لذا مى گويد:

[١] - از آن هنگام كه سَلمى‌ عزيزم در عراق فرود آمد، مى‌كشم از عشق و دوستى او آنچه را كه مى كشم.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٠، ص ٢٤٦.