جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٢ - غزل ٥٧٠ سحر با باد مى گفتم حديث آرزومندى

عالم فانى مشغول مشو؛ كه:

٣٨٢٧

«أيْنَ يَغُرُّكُمْ سَرابُ الآمالِ؟»

[١]: (سراب آرزوها، شما را به كجا و كدام جهت فريب داده [و مى كشاند]؟- نيز:

٣٨٢٨

«أيْنَ تَخْتَدِعُكُمْ كَواذِبُ الآمالِ؟»

[٢]: (آمال و آرزوهاى دروغين شما را به كدامين سو، گول مى زند؟- همچنين:

٣٨٢٩

«لايَفْلَحُ مَنْ وَلَهَ بِاللَّعْبِ، وَاسْتَهْزَأَ بِاللَّهْو وَالطَّرَب.»

[٣]: (هرگز رستگار و پيروز نمى گردد كسى كه به بازى [و كار بى‌هدف‌] سرگشته و فريفته گشته، و شيفته لهو و سرگرمى و خوش گذرانى باشد.) و يا اينكه:

٣٨٣٠

«أللَّهْوُ قُوتُ الحَماقَةِ.»

[٤]: (بازى و سرگرمى، قوت و خوراك كودنى و نادانى است.- به گفته خواجه در جايى:

مى‌دانى اى خواجه! چه كسى از اين سرا بهره برده و مى برد؟ آن بنده بيدارى كه به فقر ذاتى خويش پى برده و عبوديّت حقيقى حضرت دوست را اختيار نموده و از غير او گسسته و به كمال انسانيّت خود نايل گشته. «خدايا! منعمم گردان به درويشىّ و خرسندى» در جايى مى گويد:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الامل، ص ١٨.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الامل، ص ١٨.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب اللّعب، ص ٣٥٨.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب اللّهو، ص ٣٥٩.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨٣، ص ٤١٨.