جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥١ - غزل ٥٧٠ سحر با باد مى گفتم حديث آرزومندى

نيز:

٣٨٢٤

«لاتَمْنَحِنْ وُدَّكَ مَنْ لاوَفآءَ لَهُ.»

[١]: (هرگز مهر و دوستى خويش را به كسى كه [به عهد و پيمان خويش‌] وفا نمى كند، بذل و بخشش مكن [و او را به دوستى مگير].- همچنين:

٣٨٢٥

«أسْأَلُكَ ... أَنْ تَجْعَلَكَ أحَبَّ إلَىَّ مِمّا سِواكَ، وَأنْ تَجْعَلَ حُبّى إيّاكَ قآئِداً إلى‌ رِضْوانِكَ، وَشَوْقى إلَيْكَ زآئِداً عَنْ عِصيانِكَ، وَامْنُنْ بِالنَّظَرِ إلَيْكَ عَلَىَّ، وَانْظُرْ بِعَينِ الوُدِّ وَالعَطْفِ إلَىَّ.»

[٢]: (از تو خواستارم ... كه خود را براى من دوست داشتنى و محبوبتر از غير خود قرار داده، و دوست داشتنم به تو را راهنما و كشاننده‌ام به سوى خشنودى‌ات بنما، و شوقم به تو را بازدارنده از نافرمانى گردان، و با [توفيق‌] نگريستنم به تو بر من منّت نهاده، و با چشم مهر و عطوفت به من بنگر.) خلاصه با اين بيان بخواهد بگويد:

اى خواجه! تو را حضرت دوست شرافت بر همه موجودات داد تا بنده او باشى و عشق به او ورزى؛ كه:

٣٨٢٦

«عَبْدى! خَلَقْتُ الأشْيآءَ لِأجْلِكَ، وَخَلَقْتُكَ لِأجلى.»

[٤]: (بنده من! تمام چيزها را براى تو، و تو را براى خويش آفريدم.) نه آنكه به دنيا و مال و منال و زر و زيور آن مهر ورزى و تبعيّت از هواهاى خود كنى. از شرافت خود بهره گير و به لهو و لعب.

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الحبّ، ص ٥٨.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٤، ص ٢٧٣.

[٤] - الجواهر السنيّة، ص ٣٦١.