جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٠ - غزل ٥٧٠ سحر با باد مى گفتم حديث آرزومندى

بخواهد با اين بيان بگويد:

اى خواجه! و يااى سالك عاشق! جهان طبيعت را عمرى است بس دراز، و در باطن او مروّت و جوانمردى ديده نمى شود، با هر نوشش صدها نيش است؛ كه:

٣٨٢١

«أوْقاتُ الدُّنْيا وَإنْ طالَتْ قَصيرَةٌ، وَالمُتْعَةُ بِها وَإنْ كَثُرَتْ يَسيَرةٌ.»

[٣]: (اوقات اين دنيا هرچند بلند باشند، كوتاه، و برخوردارى از آن اگرچه فراوان باشد، اندك است.- نيز:

٣٨٢٢

«أهْلُ الدُّنْيا غَرَضُ النَّوآئِبِ، وَذَرْيَةُ المَصآئِبِ، وَنَهَبُ الرَّزايا.»

[٤]: (اهل دنيا، آماج گرفتاريها و رنجها، و پراكنده شده [به واسطه‌] مصايب و سختيها، و تاراج شده [به وسيله‌] بلايا هستند.) پس «زمهر او چه مى خواهى؟ در او همّت چه مى بندى؟» محبّت به معشوقى ورز و دل در گرو كسى بند كه در جمال و كمال بى‌نظير است؛ كه:

٣٨٢٣

«أوْلى‌ مَنْ أحْبَبْتَ، مَنْ لايَقْلاكَ.»

[٥]: (سزاوارترين دوست، كسى است كه كينه و دشمنى با تو نداشته باشد.) و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٥، ص ١٠٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٤، ص ٣٤٥.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الدنيا، ص ١٠٧.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب الدنيا، ص ١٠٨.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب الحبّ، ص ٥٦.