جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٦ - غزل ٥٧٠ سحر با باد مى گفتم حديث آرزومندى

خواجه در اين غزل با بيانات عاشقانه خود، در مقام ديدار حضرت دوست بوده، مى‌گويد:

سحرگاهان (كه هنگام نزول الطاف الهى است) با نسيمهاى حيات بخش كوى جانان شرح آرزومندى خويش را به ديدار او و اشتياق و عشق خود را به وصالش بيان نمودم. با گوش دل شنيدم مرا دلدارى مى داد و مى گفت: عاشق را چاره اى جز وثوق و اعتماد به عنايات معشوق نبايد باشد تا روزى الطافش شامل حال گردد؛ كه:

٣٨١٦

«ألثِّقَةُ بِاللَّهِ أفْضَلُ عَمَلٍ.»

[١]: (دل آسودگى و اطمينان به خداوند، برترين عمل مى باشد.- نيز:

«مَنْ وَثِقَ بِاللَّهِ، صانَ يَقينَهُ.»

[٢]: (هركس به خداوند اطمينان داشته باشد، يقينش را حفظ مى كند- همچنين:

٣٨١٨

«مَنْ وَثِقَ بِأَنَّ ما قَدَّرَ اللَّهُ لَهُ لَنْ يَفُوتَهُ، إسْتراحَ قَلْبُهُ.»

[٣]: (هركس اطمينان داشته باشد كه آنچه خداوند براى او مقدّر ساخته از دستش نخواهد شد، دلش آسوده مى گردد.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الوثوق، ص ٣٩٩.

[٢] ( ٢- ٣). غرر و درر موضوعى، باب الوثوق، ص ٣٤٠.

[٣] ( ٢- ٣). غرر و درر موضوعى، باب الوثوق، ص ٣٤٠.