جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٥ - غزل ٥٦٨ ساقيا! سايه ابر است و بهار و لب جوى

و بگويد:

آرى، سالك عاشق را تا فناى كلّى دست ندهد، شائبه ريا در او باقى است و به كمال عبوديّت نائل نگشته و توجه به مقامات و منازل و كرامات، گاهى خود از شواهد باقى بودن شرك مى باشد كه:

٣٨٠١

«يَسيرُ الرّيآءِ شِرْكٌ.»

[٣]: (رياى اندك [نيز] شرك است.- همچنين:

٣٨٠٢

«إنَّ أدْنَى الرّيآءِ شِرْكٌ.»

[٤]: (همانا كمترين ريا [نيز] شرك است.) خواجه هم مى گويد: «گفتى از حافظِ ما بوى ريا مى آيد ...» بخواهد با اين بيان بگويد:

محبوبا! اگر مرا به قرب و انس با خود نمى پذيرى، علّت آن است كه قابل ديدارت نمى‌بينى‌ام يارى‌ام نما تا از ريا و شرك بيرون آيم. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٥، ص ٢٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٣، ص ٣٨٩.

[٣] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب الرّياء، ص ١٣١.

[٤] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب الرّياء، ص ١٣١.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٧، ص ٢٦٣.