جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٨ - غزل ٥٦٦ ز دلبرم كه رساند نوازش قلمى؟

با اين همه:

اى دوست! غرضم از گفتار فوق تمنّايى است عاشقانه، نه گله و نارضايتى از آنچه براى من خواسته‌اى. مى‌خواهم بدانم چه شده كه چون ابر رحمتت سايه افكن مى‌شود همه عاشقانت را بهره‌مند از باران عنايات و نفحاتت مى نمايى، به لب تشنگان ديدارت قطره اى نمى بارى، و همواره بايد از مشاهده‌ات مهجور باشند؟

به گفته خواجه در جايى:

و يا در جايى ديگر:

لذا باز مى گويد:

محبوبا! چه شده عنايتى به من ندارى، با آنكه هستى و خرقه عالم بشريّت خويش را با عبادات و اخلاص و توجّه به تو مزيّن و به فقر ظاهرى قناعت نموده‌ام، از مال وقف بهره‌اى ندارم. جلوه بنما و از هجرانم خلاصى بخش. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٢، ص ٣٢٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٧، ص ٣١٤.