جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٧ - غزل ٥٦٦ ز دلبرم كه رساند نوازش قلمى؟

دوام عيش و تنعّم نه شيوه عشق است‌

اگر معاشرِ مايى، بنوش نيشِ غمى‌

سَمَنْ بويان غُبارِ غم، چو بنشينند، بنشانند

پرى رويان قرار از دل، چو بستيزند، بستانند

به فتراكِ جفا جانها، چو بربندند، بربندند

ز زُلفِ عنبرين جانها، چو بفشانند، بفشانند

به عمرى يك نَفَس با ما چو بنشينند، برخيزند

نهالِ شوق در خاطر، چو برخيزند، بنشانند

چو منصور از مراد، آنان كه بردارند، بردارند

كه با اين درد اگر دربند، درمانند، در مانند[١]

غمش تا در دلم مأوى گرفته است‌

سرم چون زلف او سودا گرفته است‌

هماىِ همّتم عمرى است كز جان‌

هواىِ آن قد و بالا گرفته است‌

شدم عاشق به بالاىِ بلندش‌

كه كارِ عاشقان بالا گرفته است‌

چو ما در سايه الطاف اوييم‌

چرا او سايه از ما واگرفته است‌[٢]