جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٢ - غزل ٥٦٦ ز دلبرم كه رساند نوازش قلمى؟

خواجه در اين غزل، در مقام تقاضا و تمنّاى ديدار حضرت دوست بوده و مى‌گويد:

كيست تا از يار مهربانم پيامى دلنواز آورد؟ و كجاست نفحات راحتى بخش و روح افزايش؟ تا از دورى و هجرانم برهاند و به وعده وصالم دلخوش نمايد؛ كه:

٣٧٨٩

«إنَّ للَّهِ فى أيّامِ دَهْرِكُمْ نَفَحاتٍ ألا! فَتَرصَّدُوا لَها.»

[١]: (براستى كه براى خداوند در روزهاى روزگارو عمر شما نسيمهايى است، هان! آماده و چشم به راه آنها باشيد.- به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] - بحارالانوار، ج ٧٧، ص ١٦٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨، ص ٦٣.