جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٤ - غزل ٥٦٢ ديدم به خواب دوش كه ماهى برآمدى

لذا مى گويد:

حال كه ايّام ديدار گذشته‌ام باز نمى گردد، اى كاش! در خواب، ديده دلم گشوده مى‌گشت و حضرت دلدار را مشاهده مى نمودم، يا نسيمها و نفحات سحرگاهانش وزيدن مى گرفت و مرا بدو رهنمون مى شد. در واقع با اين بيان عاشقانه، اظهار اشتياق به مشاهدات پيشين مى نمايد؛ كه:

٣٧٦٤

«إلهى! ما بَدَأتَ بِهِ مِنْ فَضْلِكَ، فَتَمِّمهُ ... إلهى! إسْتَشْفَعْتُ بِكَ إلَيْكَ، وَاسْتَجَرْتُ بِكَ إلَيْكَ، وَاسْتَجَرْتُ بِكَ مِنْكَ، أتَيْتُكَ طامِعاً فى إحْسانِكَ، راغِباً [فِى امْتِنانِك‌]، مُسْتَسْقِياً وَبَلَ [وابلَ‌] طَوْلكَ، مُسْتَمْطِراً غَمامَ فَضْلِكَ.»

[٢]: (معبودا! آنچه از فضل و بخششت آغاز نمودى، به پايان رسان ... بار الها! به [واسطه‌] خود تو، به تو شفاعت مى جويم، و به [وسيله‌] تو، به تو پناه آورده‌ام، به سوى تو آمده‌ام در حالى كه در نيكى و احسانت طمع دارم، و به منّت و نوازشت مايلم، و خواهان باران بخشش و آب افشانى ابرِ فضل تو مى باشم.- به گفته خواجه در جايى:

(گله و كلامى است عاشقانه) بخواهد بگويد: محبوبا! چه كس با تو گفت به.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢١، ص ٣٧٤.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٩، ص ٢٥٢.