جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٦ - غزل ٥٦١ دو يار زيرك و از باده كهن دو منى

حافظ، ز غم از گريه نپرداخت به خنده‌

ماتم زده را داعيه سور نمانده است‌[١]

از اين سموم كه برطَرْفِ بوستان بگذشت‌

عجب كه رنگِ گُلى ماند و بوىِ ياسمنى!

دارم از زلفِ سياهت گِله چندان كه مپرس‌

كه چنان زو شده‌ام بى‌سر و سامان كه مپرس‌

كس به امّيدِ وفا، تركِ دل و دين مكناد

كه چنانم من از اين كرده پشيمان كه مپرس‌[٢]

دردِ عشقى كشيده‌ام، كه مپرس‌

زَهْرِ هجرى چشيده‌ام كه مپرس‌

گشته‌ام در جهان و آخِرِ كار

دلبرى برگزيده‌ام كه مپرس‌

آن چنان در هواىِ خاك دَرَش‌

مى‌رود آب ديده‌ام كه مپرس‌[٣]

به صبر كوش تواى دل! كه حَق رها نكند

چنين عزيز نِگينى به دستِ اهرمنى‌

هر آن كه جانبِ اهل وفا نگهدارد

خداش در همه حال از بلا نگهدارد

گرت هواست كه معشوق نَگْسَلَد پيوند

نگاهدار سَرِ رشته تا نگهدارد