جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٨ - غزل ٥٦١ دو يار زيرك و از باده كهن دو منى

نيازمندِ بلا، گو رُخ از غبار مشوى‌

كه كيمياىِ مراد است خاكِ كوىِ نياز

طهارت ار نه به خونِ جگر كند عاشق‌

به قول مفتىِ عشقش، درست نيست نماز

ز مشكلاتِ طريقت عنان متاب اى دل!

كه مردِ راه نيانديشد از نشيب و فراز

در اين مقامِ مجازى بجز پياله مگير

در اين سراچه بازيچه غير عشق مباز[١]

به روزِ واقعه، غم با شراب بايد گفت‌

كه اعتماد به كس نيست، در چنين زَمَنى‌

چون نقشِ غَمْ ز دور ببينى شراب خواه‌

تشخيص كرده ايم و مداوا مقرّر است‌[٢]

گره ز دل بگشا وَزْ سپهر ياد مكن‌

كه فكر هيچ مهندّس، چنين گره نگشاد

ز انقلابِ زمانه عجب مدار كه چرخ‌

از اين فسانه و افسون هزار دارد ياد

مگر كه لاله بدانست بى‌وفايىِ دَهْر

كه تا بزاد و بشد جامِ مِىْ ز كف ننهاد[٣]

مزاجِ دَهر تَبَه شد در اين بلا، حافظ!

كجاست فكر حكيمىّ و راىِ بَرْهَمَنى؟