جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠٠ - غزل ٥٥١ تو مگر بر لب جويى ز هوس ننشينى

القُرْبى‌ مِنْكَ وَالزُّلْفى‌ لَدَيْكَ وَالتَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ إلَيْكَ.»

[١]: (به انوار [و يا عظمت‌] وجه [اسماء و صفات‌] و به انوار [مقام ذات‌] پاك و مقدّست از تو درخواست نموده و به عواطف مهربانى و لطائف احسانت تضرّع و التماس مى نمايم كه گمان مرا به آنچه از بخشش فراوان و انعام نيكويت، در قرب به تو و نزديكى و منزلت در نزدت و بهره مندى از مشاهده‌ات آرزومندم، تحقّق بخشى.)، لذا مى گويد:

محبوبا! اگر خود را به من بنمايانى و لحظه اى به ديدارت نايل گردم، خواهى ديد كه از شوق ديدارت در ديدگانم اشك حلقه مى زند و فرو مى ريزد. به گفته خواجه در جايى:

آرى، عاشق سالك را چاره جز گدايى و مسكنت در پيشگاه حضرت دوست نمى‌باشد. اظهار فقر و مسكنت و عبوديّت است كه همه انبياء و اولياء : را به مقام والاى كمال انسانيّت نايل ساخته و حضرت دوست آنان را به كلمه «عبدنا» و «عبادنا» و «عبدى» خوانده و اين نام را براى ايشان بالاتر از نامهاى ديگر دانسته، كه:

«وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَيْمانَ، نِعْمَ الْعَبْدُ! إِنَّهُ أَوَّابٌ»[٣]: (و به داوود، سليمان [٨‌] را.

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٦، ص ١٠٨.

[٣] - ص: ٣٠.