ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٧٣ - باب پايان يافتن يتيمى يتيم

است، كه فرمود: پايان يافتن يتيمى يتيم، احتلام است، و اين همان دوران «أشدّ» او (يعنى رشدى است كه در قرآن در آيه ٣٤ از سوره اسراء آمده) است، و اگر محتلم شود و هنوز رشد نيافته باشد، و سفيه يا ضعيف باشد، بر عهده ولىّ او است كه از دادن مالش به او امساك كند.

٥٥١٨- و ابن أبى عمير، از مثنّى بن راشد، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: از امام صادق ٧ در باره يتيمى سؤال كردم كه قرآن را خوانده است، و از نظر عقل نيز باكى بر او نيست، و او مالى دارد كه بدست مردى سپرده شده، و نگهدارنده مال قصد آن دارد كه با آن مال فعّاليّت كند، تا آن يتيم محتلم شود، و مالش را به او تسليم كند، امام فرمود: و اگر محتلم شد و عقلى نداشت، هرگز چيزى به اختيار او داده نميشود.

٥٥١٩- و حسن بن علىّ وشّاء، از عبد اللَّه بن سنان از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود: زمانى كه پسر به‌

«أشدّ»

خود يعنى سيزده سال برسد، و بچهارده سال داخل شود، هر چه بر محتلم‌شوندگان واجب است، بر او واجب مى‌شود، چه محتلم شده باشد، و چه نشده باشد، و نيك و بد اعمالش بسود و زيانش نوشته مى‌شود. و همه چيز براى او جايز و نافذ است مگر اينكه ضعيف يا سفيه باشد.