ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٢٦ - و اينك سخنانى موجز و بيسابقه از رسول خدا

فقرزداتر از رضايت بقوت نيست، و كسى كه بزندگى كفاف اكتفاء كند آسايش را برشته انتظام كشيده، و در سراى وسعت عيش مسكن گزيده است. حرص آدمى را به در افتادن در گناهان همى خواند؛ بار گران واردات هموم را بوسيله عزيمتهاى صبر از خود فرو افكن.

نفس خود را بصبر عادت ده، زيرا كه صبر نيكو خلقى است، و نفس را بتحمّل مخاطر و همومى از دنيا كه بر تو اصابت ميكند بگمار. كاميابان بمدد صبر كامياب شده‌اند، و كسانى كه سرنوشت خوب از سوى خدا براى ايشان مقدّر شده است با بهره گرفتن از صبر رستگار گشته‌اند، زيرا كه صبر سپرى در برابر احتياج و فقر است.

و نفس خود را در همگى امور بخداى واحد قهّار بسپار، زيرا اگر چنين كنى آن را در پناه ملجئى مستحكم، و دژى استوار، و مدافعى نيرومند قرار مى‌دهى.

و سؤال از خدا را از مسألت غير خدا پيراسته ساز، زيرا زمام خير و شرّ، و بخشش و دريغ، و صله دادن و محروم ساختن همگى، بدست او است.

و أمير المؤمنين ٧ در همين وصيّت فرمود: فرزند عزيزم، رزق دو رزق است، يكى آن رزق كه تو آن را ميجوئى، و ديگر رزقى كه آن تو را ميجويد، چنانچه اگر تو بسراغ آن نروى خود بسوى تو مى‌آيد، پس غم سالت را بر غم روزت بار مكن، و براى هر روز از ايّام عمرت همان روزى يا غم و دلمشغولى كه در آن وجود دارد كافيست، و اگر آن سال كه تو در باره آن مى‌انديشى از عمر تو باشد، خداوند