ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٢١ - باب سكنى و عمرى و رقبى

كه خانه را بقيمت عادله تقويم كنند، و ثلث ميّت را منظور دارند، پس اگر در ثلث او مبلغى باشد كه بهاى خانه را فرا گيرد، ورثه حقّ ندارند كه او را بيرون كنند، ولى اگر ثلث بهاى خانه را فرا نگيرد، حقّ ندارند كه او را بيرون كنند، به آن امام گفتند:

اگر مردى كه حقّ سكنى به او واگذار شده بعد از مردن صاحب خانه بميرد، آيا سكنى به بازماندگان او انتقال مى‌پذيرد؟ فرمود: نه.

شرح: «ظاهر لفظ خبر ابهام دارد، زيرا گفته است: صاحب خانه كسى را مالك منفعت خانه تا زمانى كه خودش زنده است قرار داده، بعد گفته است ورثه مى‌توانند آن شخص را بيرون كنند يا نه، در صورتى كه مدّتش تا زمان حيات صاحب خانه بوده و مدّت كه تمام شده باشد ديگر جاى سؤال باقى نيست، جمعى گفته‌اند جمله تفسيريّه كه- يعنى صاحبدار- باشد اشتباه است، و مدّت حيات صاحب منفعت مراد بوده، على كلّ حال بنظر ميرسد اين كار در مرض موت صاحب خانه انجام شده و بحساب ثلث بايد گذارده شود اگر منافع خانه كمتر از ثلث باشد در مدّتى كه آن شخص ساكن شده است در آن بماند تا تمام ثلث، يا از دنيا برود آن وقت بورثه بازگردد و اگر بيش از ثلث شده بود ميتوانند او را بيرون كنند».

٥٥٩٧- و حسن بن على بن فضّال، از احمد بن عمر حلبى، از پدرش روايت كرده است كه گفت: از امام صادق ٧ در باره مردى سؤال كردم كه شخصى را بمدّت حياتش در خانه خود سكنى داده، فرمود اين كار براى او جايز است و حقّ ندارد كه او را بيرون كند. گفتم اين كار هم براى او جايز است و هم براى بازماندگانش؟ فرمود: براى او جايز است، و از آن امام در باره مردى سؤال كردم كه‌