ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٨٧ - باب اقرار مريض بداشتن دين بوارث

٥٥٤٢- و صفوان بن يحيى، از منصور بن حازم روايت كرده است كه گفت:

از امام صادق ٧ در باره مردى سؤال كردم كه در وصيّت خود اقرار كرده است كه يكى از ورثه‌اش دينى بر ذمّه او دارد، امام فرمود: اگر متوفّى از نظر اخلاق و سلوك مورد اتّهام نباشد، پس آنچه را وصيّت كرده است بشخص مورد وصيّت بپرداز.

٥٥٤٣- و علىّ بن نعمان، از ابن مسكان، از علاء بيّاع السابرىّ روايت كرده است، كه گفت: از امام صادق ٧ در باره زنى سؤال كردم كه مالى را بمردى سپرده، پس چون ساعت مرگش فرا رسيده به او گفته است: آن مال كه بتو سپرده‌ام متعلّق بفلان زن است. پس زمانى كه آن زن وفات يافته اولياء او نزد آن مرد آمده و گفته‌اند، خويشاوند ما مالى داشته است، و ما آن را جز نزد تو نميدانيم، پس قسم ياد كن كه چيزى نزد تو نيست، در اين صورت آيا بايد براى ايشان قسم ياد كند؟ امام فرمود: اگر آن زن بعقيده او امين و مورد اطمينان بوده، پس ميبايد آن مرد قسم ياد كند، و اگر مورد اطمينان نبوده قسم ياد نكند، و كار را بر همان سياق كه بوده است قرار دهد، زيرا كه چيزى از مال آن زن كه متعلّق به او است همان ثلث است.

شرح: «مراد از مورد اطمينان نبودن يعنى متّهم باشد كه ميخواسته كه براى وارث چيزى باقى نماند».