ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٥٧ - و اينك سخنانى موجز و بيسابقه از رسول خدا

و يكى براى تو، و يكى ميان من و تو، و يكى ميان تو و مردم. امّا آن كه براى منست، اينست كه مرا بندگى كنى، و چيزى را شريك من نسازى؛ و امّا آنكه براى تو است، اينست كه تو را در مقابل عملت بهنگامى مزد ميدهم كه از هر وقت به آن محتاجتر باشى. امّا آنكه ميان من و تو است، پس دعاء بر ذمّه تو، و اجابت بر عهده منست. و امّا آنكه ميان تو و مردمست، اينست كه براى مردم همان چيز را بپسندى كه براى خودت مى‌پسندى.

٥٨٧٨- و امام صادق جعفر بن محمّد- عليهما السّلام- فرمود: سلامت نعمتى پنهانست كه چون موجود باشد، از ياد ميرود، و چون مفقود مى‌شود بياد مى‌آيد.

٥٨٧٩- و سكونى، از امام جعفر بن محمّد، از پدرش، از پدرانش عليهم السّلام روايت كرده است كه: «رسول خدا ٦ فرمود: دو سخن غريبند، پس آن دو را تحمّل كنيد: كلمه حكمتى از سفيهى، پس آن را قبول نمائيد، و كلمه سفاهت آميزى از حكيمى پس آن را بيامرزيد.

٥٨٨٠- و عمرو بن شمر، از جابر بن يزيد جعفى، از أبو جعفر محمّد بن علىّ الباقر، از پدرش از جدّش عليهم السّلام روايت كرده است كه أمير المؤمنين ٧‌