ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٤ - باب امتناع از قبول وصيت

جايز است، و همچنين زنهايش را

باب امتناع از قبول وصيّت‌

٥٤٤٥- حمّاد بن عيسى، از ربعى بن عبد اللَّه، از محمد بن مسلم، از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود: هر گاه مردى بمردى وصيّت كند، در حالى كه او غائب باشد، حقّ ندارد كه وصيّت او را ردّ كند، و اگر در حال حضور او در شهر به او وصيّت كند، او اختيار دارد كه آن را بپذيرد، يا ردّ كند.

٥٤٤٦- و ربعى از فضيل بن يسار، از امام صادق ٧ در باره مردى سؤال كرد كه او را وصىّ قرار دهند، امام فرمود: اگر آن وصيّت را از شهرى براى او فرستاده است، حقّ ندارد كه آن را ردّ كند، و اگر در شهرى باشد كه غير از او نيز براى تصدّى وصايت ديگرى وجود داشته باشد، قبول يا ردّ آن بسته به رأى و اراده او است.

شرح: «مشهور ميان علماء آنست كه وصىّ تا مادامى كه موصى در قيد حيات است حقّ دارد وصيّت را ردّ كند و نپذيرد بشرط آنكه بتواند به موصي ردّ را ابلاغ كند، و چنانچه پيش از آنكه موصى از دنيا برود به او ردّ كرد چيزى بر عهده او نيست، ولى اگر موصى وفات كند ديگر ردّ اثرى ندارد و ناچار متعهّد است و لازم است بدان اقدام نمايد».

٥٤٤٧- و سهل بن زياد از على بن ريّان روايت كرده است كه گفت به امام‌