ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٩٠ - باب نوادر، و آن آخر ابواب اين كتابست

يا علىّ: بخدا قسم اگر در دولت اشرار (مردم شرير) فرد فرومايه‌اى در قعر چاهى باشد، هر آينه خداوند عزّ و جلّ بادى را بسوى او ميفرستد تا او را از آن پست بر جاى برآورد، و بر فراز سر مردم خيّر قرار دهد.

يا علىّ: كسى كه خود را بغير موالى خود نسبت دهد، پس لعنت خدا بر او باد؛ و كسى كه مزد اجيرى را از او باز دارد، پس لعنت خدا بر او باد؛ و كسى كه حادثه‌اى پديد آورد، و يا حادثه سازى را پناه دهد، پس لعنت خدا بر او باد! پس سؤال كردند كه آن حادثه چيست؟ فرمود: آن حادثه قتل است.

يا علىّ: مؤمن كسى است كه مردم او را بر اموال و نفوسشان امين شمارند، و مسلم كسى است كه مسلمين از دست و زبانش در سلامت باشند، و مهاجر كسى است كه از بديها هجرت كرده باشد.

يا علىّ: محكمترين دستگيره ايمان دوستى در راه خدا و دشمنى در راه خداست.

يا علىّ: كسى كه از زن خود اطاعت كند، خدا او را برو در آتش مى‌افكند، پس علىّ ٧ پرسيد: مقصود از اين اطاعت چيست؟ فرمود مقصود اينست كه او را در رفتن بحمّامها و عروسى‌ها و عزاها و پوشيدن لباسهاى نازك آزاد گذارد.