ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٧ - باب وصيت بوسيله نوشتن و اشاره كردن

مميّز را در مورد خير جائز و نافذ دانند، و ابن ادريس بلوغ شرعى را شرط داند».

٥٤٥٣- و علىّ بن حكم، از داود بن نعمان، از أبو أيّوب، از محمّد بن مسلم روايت كرده است، كه گفت: از امام صادق ٧ شنيدم كه ميفرمود: پسر چون محتضر شود، و پيش از آنكه بالغ شده باشد وصيّت كند، وصيّتش در باره خويشاوندان نافذ است، و در باره بيگانگان نافذ نيست.

باب وصيّت بوسيله نوشتن و اشاره كردن‌

٥٤٥٤- عبد الصّمد بن محمّد، از حنان بن سدير، از پدرش، از امام أبو جعفر باقر ٧ روايت كرده است كه فرمود: بر محمّد بن علىّ ابن الحنفيّه وارد شدم در حالى كه زبانش بند آمده بود، پس او را به وصيّت فرمان دادم، ولى جواب نداد، پس طشتى خواستم، و شن در آن ريختم، و آن را در برابر او نهادند، پس به او گفتم: با دستت بروى آن شنها بنويس پس او وصيّتش را با دست خود بر آن ريگها بنوشت، و من آن را در نامه‌اى استنساخ كردم.

شرح: «محمّد ابن حنفيّه از بزرگان تابعين است، و روايات بسيارى از پدرش امير مؤمنان ٧ نقل ميكند و عامّه نيز او را در حدّ اعلاى وثاقت وصف كرده‌اند، در سال هشتاد هجرى از دنيا رفته است، و در آن زمان امام باقر عليه-