ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٧ - باب آنكه موصى له قبل از موصى يا قبل از دريافت مال موصى به درگذرد

٥٤٨٧- و محمّد بن حسن صفّار- رضى اللَّه عنه- طيّ نامه‌اى از امام أبو محمّد، حسن بن علىّ امام عسكرى عليهما السّلام در باره مردى سؤال كرد كه فرزندان خود را، كه بعضى از ايشان بزرگند و بالغ شده‌اند، و بعضى خردسالند و در كودكى بسر ميبرند، بوصايت تعيين كرده است، در اين صورت آيا براى فرزندان بزرگ جايز است كه قبل از بالغ شدن خردسالان، وصيّت پدر را اجراء كنند، و دين او را، كه توسّط شهود عدول بر ذمّه ميّت بثبوت رسيده، أداء نمايند؟ امام ٧ توقيع فرمود كه: بر فرزندان بزرگ واجبست كه دين پدرشان را أداء كنند، و آن را به انتظار بلوغ كودكان متوقّف نسازند.

شرح: «با اينكه جواب تنها در مورد أداء دين است، جماعتى از فقهاى ما تصرّف كبير را قبل از بلوغ صغير جايز شمرده‌اند».

باب آنكه موصى له قبل از موصى يا قبل از دريافت مال موصى به درگذرد

٥٤٨٨- عمرو بن سعيد مدائنى، از محمّد بن عمر ساباطى روايت كرده است كه گفت: از امام ابو جعفر- يعنى امام جواد ٧- در باره مردى سؤال كردم كه به من وصيّت كرد، و مرا مأمور ساخت تا در هر سال بعمويش چيزى بدهم، ولى عموى او از دنيا رفت؟ امام مرقوم داشت: بورثه‌اش بده.

شرح: «در خبر معلوم نداشته كه موصى له (يعنى شخصى كه موصى براى او مالى‌