ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٠٦ - باب نوادر، و آن آخر ابواب اين كتابست

يا علىّ: خداوند رحمت آورد بر آن والدينى كه فرزند خود را بر نيكى كردن بر آنان وادار كنند.

شرح: «يعنى نوعى او را تربيت كنند كه وظايف خود را نسبت بپدر و مادر بشناسد و بدان پايبند بوده عمل بنمايد».

يا علىّ: كسى كه والدينش را غمگين سازد، ايشان را خوار داشته و در باره آن دو بى‌مهر شده است.

يا علىّ: كسى كه در حضور او از برادر مسلمانى غيبت كنند، و توانائى يارى او را داشته باشد، و بياريش قيام نكند خدا او را در دنيا و آخرت مخذول و درمانده ميسازد.

يا علىّ: كسى كه مخارج يتيمى را با مال خود تأمين كند تا زمانى كه آن يتيم بى‌نياز شود البتّه بهشت بر او واجب مى‌شود.

يا علىّ: كسى كه از روى ترحّم دست بر سر يتيمى بسايد، خداوند عزّ و جلّ بروز قيامت در برابر هر تار موئى نورى به او عطا خواهد فرمود.

يا علىّ: فقرى سخت‌تر از جهل، و ثروتى سودمندتر از عقل، و تنهايى دهشتناكتر از خودپسندى، و عقلى همچون عاقبت انديشى، و پارسائى همچون خوددارى از محرّمات خداوند سبحان، و شأن و عنوانى همچون حسن خلق، و عبادتى همچون تفكّر نيست.