ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٨١ - باب نوادر، و آن آخر ابواب اين كتابست

جنگ افروز سلاح بفروشد، يا از دادن زكات امتناع نمايد، يا با داشتن ثروت حجّ نكرده بميرد.

يا علىّ: وليمه‌اى جز در پنج مورد نيست: در عرس، يا خرس، يا عذار، يا وكار يا ركاز. پس عرس وليمه ازدواج است، و خرس وليمه تولّد است، و عذار وليمه ختنه است، و وكار وليمه ساختن يا خريدن خانه است، و ركاز وليمه حاجّ بهنگام بازگشت از مكّه است.

مصنّف اين كتاب- رحمه اللَّه- گفت: يكى از اهل لغت را شنيدم كه در معنى وكار ميگفت: طعامى را كه مردم بمناسبت ساختن يا خريدن خانه به آن دعوت ميشوند «وكيره» و وكار از آنست، و طعامى را كه بمناسبت ورود از سفر اتّخاذ ميكنند «نقيعه» و «ركاز» ميگويند، و ركاز بمعنى غنيمت است، و گوئى كه تشريع اين اطعام و ترتيب اين وليمه براى قدوم از مكّه بمناسبت ثواب عظيمى است كه صاحب آن به «غنيمت» ميبرد، و سخن پيمبر ٦ كه فرمود: «روزه در فصل زمستان غنيمتى بى‌زحمت و بدون تحمّل مشقت است» از اين باب است.

يا علىّ: براى انسان خردمند شايسته نيست كه جز در سه مورد از وطن كوچ‌