ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٩١ - باب نوادر، و آن آخر ابواب اين كتابست

يا علىّ: خداوند تبارك و تعالى بوسيله اسلام كبر و غرور جاهليّت و افتخار آن بپدران را بزدود، كه مردمان همگى از آدمند، و آدم از خاكست، و گرامى‌ترين ايشان نزد خدا پرهيزگارترين ايشانست.

يا علىّ: بهاى ميته، و بهاى سگ، و بهاى شراب، و مهر زانيه، و رشوه در قضاء، و مزد كاهن از اقسام سحت و از مكاسب حرام و پليد است.

يا علىّ: كسى كه علمى را بياموزد، تا با سفيهان لجاج و تفاخر كند، يا آن را وسيله مجادله با دانشمندان قرار دهد، يا مردم را بسوى خود بخواند، پس او از اهل دوزخ است.

يا علىّ: چون بنده خدا بميرد مردم ميگويند چه چيز بجاى نهاده، و فرشتگان ميگويند: چه چيز از پيش فرستاده است؟

يا علىّ: دنيا زندان مؤمن و بهشت كافر است.

يا علىّ: مرگ فجأه و ناگهانى براى مؤمن راحت و براى كافر حسرتست.

يا علىّ: خداى تبارك و تعالى بدنيا وحى كرد كه هر كس مرا خدمت كند او را خدمت كن، و هر كه تو را خدمت كند خسته و رنجورش ساز.