المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٢٩ - موارد لزوم الحاق تاء تأنيث بفعل

فاصله شده لاجرم تاء بفعل ملحق نگرديده است.

ولى بايد توجّه داشت اگرچه در فرض مزبور الحا تاء لازم نيست و دو وجه جايز است لكن بهتر آنستكه تاء را بفعل ملحق كنيم.

قوله: و الاجود فيه اثباتها: ضمير در « فيه » به فصل بين فعل و فاعل بغير الّا راجع بوده و ضمير در « اثباتها » به تاء عود مى‌كند.

متن: «٢٣٣»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

الحذف: اسم، مفرد، مذكّر، معرّف بالف و لام، مبتداء.

مع: اسم، ظرف، مضاف، متعلّق به « استقرّ » حال.

فصل: مضاف اليه براى « مع ».

فضّلا: فعل ماضى، مجهول، از باب تفعيل و ضمير نائب فاعلى به « الحذف » راجع بوده، خبر و الفش اطلاقى است.

كاف: حرف جارّ و مجرورش « قولك » است كه حذف شده.

ما: نافيه.

زكى: فعل ماضى.

الّا: حرف استثناء.

فتاة: فاعل است براى « زكى » ، مضاف.

ابن: مضاف اليه براى « فتاة » ، مضاف.

العلا: مضاف اليه براى « ابن ».

ترجمه:

در صورتيكه بين فعل و فاعل « الّا » فاصله شود حذف تاء برذكرش‌