المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٠٠ - فصل در بيان حكم«اعلم» و«ارى» و نظائر ايندو

قوله: فهو به: ضمير « هو » به مفعول دوّم « ارى » و « اعلم » راجع بوده و ضمير در « به » به مفعول دوّم « كسى » برمى‌گردد.

قوله: فانّه جائز فيه: ضمير در « فانّه » به تعليق و در « فيه » بمفعول « ارى » و « اعلم » راجع است.

قوله: و ان لم يجز فى ثانى مفعولى الخ: ضمير در « لم يجز» به تعليق برمى‌گردد.

قوله: ربّ ارنى كيف تحيى الموتى: آيه (٢٦٠) از سوره بقره.

متن: «٢٢٤»

تجزيه و تركيب‌

واو: بمعناى استيناف، حرف غير عامل.

كاف: حرف جارّ.

ارى: مجرور به كاف، متعلّق به استقرّ، موصوف، خبر مقدّم.

ال: موصوله.

سابق: صله براى « ال » ، صفت براى « ارى ».

نباء: مبتداء مؤخّر.

اخبرا: معطوف به « نباء » بحذف عاطف و همچنين است « حدّث » و « انباء ».

كاف: جارّه.

ذاك: اسم اشاره، مشار اليهش « نبّاء » مى‌باشد، مجرور بكاف، متعلّق باستقرّ خبر مقدّم.

خبّرا: مبتداء مؤخّر.

ترجمه:

و مانند « ارى » كه سابقا ذكر مى‌شد نبّاء و اخبر و حدّث و انباء و