المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦٥٨ - ششم از نواسخ ظن و نظائر آن

مى‌شود.

قوله: انّه ظنّ ان لن يحور: آيه (١٤) از سوره انشقاق.

قوله: ظنّوا ان لا ملجاء الخ: ( آيه ١١٨) از سوره توبه.

قوله: و يحسبون انّهم على شيئ: آيه (١٨) از سوره مجادله.

قوله: و جعلوا الملائكة الّذين هم عباد الرّحمن‌ الخ: ( آيه ١٩) از سوره زخرف.

قوله: فسيأتى انّه كذلك: ضمير در « انّه » به جعل بمعناى صيّر راجع بوده و « كذلك » يعنى از افعال قلوب مى‌باشد.

متن: «٢٠٨»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

هب: معطوف است به « رأى » و همچنين « تعلّم » بحذف عاطف.

واو: عاطفه.

الّتى: موصوله، مبتداء.

كاف: جارّه.

صيّرا: مجرور بكاف، متعلّق به استقرّ، صله براى « الّتى ».

ايضا: مفعول مطلق براى عامل محذوف يعنى آض.

بها: جارّ و مجرور، متعلّق به « انصب » و ضمير مجرورى به « الّتى » عود مى‌كند.

انصب: فعل و فاعل، خبر است براى « الّتى » ، معطوف است به « انصب بفعل القلب».

مبتدا: مفعول براى « انصب ».

واو: عاطفه.