المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠٤٧ - پارهاى از احكام حال و ذو الحال

و نيز گاهى بجاى حال ظرف يا جارّ و مجرورى كه متعلّق به محذوف است واقع مى‌شود مانند:

رأيت الهلال بين السّحاب (ديدم ماه شب اوّل را در حاليكه ميان ابر بود).

شاهد در « بين » است كه ظرف بوده و حال واقع شده.

و نيز نظير:

فخرج على قومه فى زينته (پس خارج شد برقومش در حاليكه با زينت‌هايش بود).

شاهد در « فى زينته» است كه جارّ و مجرور بوده و حال واقع شده.

قوله: و كذا صاحبها بها: ضمائر مؤنّث به حال عود مى‌كنند.

قوله: لا تعث فى الارض مفسدا: فساد مكن در زمين در حاليكه فسادكننده هستى.

قوله: ارسلناك للنّاس رسولا: آيه (٧٩) از سوره نساء.

قوله: لآمن فى الارض كلّهم جميعا: آيه (٩٩) از سوره يونس.

قوله: من دليل الاستقبال: يعنى علامت استقبال مانند: سين و سوف.

قوله: متعلّق بمحذوف: يعنى استقرّ محذوف.

قوله: فخرج على قومه فى زينته: آيه (٧٩) از سوره قصص.

متن: «٣٥٢»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

ذات: اسم، مضاف، مبتداء.

بدء: مضاف اليه.

باء: حرف جرّ.