المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٣٩ - موارد لزوم الحاق تاء تأنيث بفعل

ترجمه:

در قول شما كه مى‌گوئيد « نعم الفتاة» حذف تاء را ادباء نيك شمرده‌اند زيرا قصد جنس در آن آشكار و روشن است.

متن: «٢٣٧»

تجزيه و تركيب‌

واو: بمعناى استيناف.

الاصل: مبتداء.

فى: حرف جارّ.

الفاعل: مجرور به فى، متعلّق به « الاصل ».

ان: حرف، عامله، ناصبه.

يتّصلا: فعل مضارع، منصوب به « ان » ، خبر است براى « الاصل ».

واو: عاطفه.

الاصل: مبتداء.

فى المفعول: جارّ و مجرور، متعلّق به « الاصل ».

ان ينفصلا: فعل مضارع منصوب به « ان » خبر است براى « الاصل » و جمله مبتداء و خبر معطوف است برجمله اسميّه قبل.

ترجمه:

اصل در فاعل اينستكه متّصل به فعل بوده و اصل در مفعول آنستكه از فعل منفصل بيايد.

شرح عربى:

( و الحذف) للتّاء (فى) فعل مسند الى جنس المؤنّث الحقيقىّ نحو « نعم الفتاة» و بئس المرأة (استحسنوا لانّ قصد الجنس فيه) على سبيل المبالغة و المدح و الذّمّ (بيّن) و لفظ الجنس مذكّر و يجوز التّأنيث على مقتضى الظّاهر فتقول « نعمت الفتاة» و « بئست المرأة».