المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦٧٠ - جواز القاء و وجوب تعليق

قلبى مقدّم برمفعولين از عمل الغاء شده است.

و تعليق را لازم بدان قبل از ماء نافيه.

متن: «٢١٣»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

ان: اسم است براى « ان » نافيه، معطوف به « ما ».

واو: عاطفه.

لا: اسم است براى « لاء » نافيه، معطوف است به « ما ».

لام: مضاف، مبتداء.

ابتداء: مضاف اليه.

او: عاطفه.

قسم: معطوف به « ابتداء ».

كذا: جارّ و مجرور، متعلّق به « استقرّ » ، خبر است براى « لام ».

واو: عاطفه يا استينافيه.

الاستفهام: مبتداء اوّل.

ذا: اسم اشاره، مشار اليهش تعليق مى‌باشد، مبتداء دوّم.

له: جارّ و مجرور، متعلّق به « انحتم ».

انحتم: فعل ماضى بمعناى مضارع، از باب انفعال، خبر براى « ذا » و جمله اسميّه « ذا له انحتم» خبر است براى « الاستفهام ».

ترجمه:

و ان و لاء نافيه، لام ابتداء يا لام قسم نيز همچون ادات نافيه موجب تعليق مى‌باشند و استفهام برايش حكم تعليق حتمى و قطعى است.