المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦٦١ - ششم از نواسخ ظن و نظائر آن

( بسيارى از اهل كتاب دوست دارند كه شما را پس از گرويدن به دين از روى حسادتى كه دارند بكفر برگردانند).

شاهد در « يردّونكم » است كه جمع فاعلش و « كم » مفعول اوّل و « كفّارا » مفعول دوّمش مى‌باشد.

و مانند آنچه در قصيده فرعان بن اعرف آمده:

يعنى: و آن منازل را تربيت دادم تا مصاحب و همراه قوم گردانيدمش در حاليكه بى‌نياز شده بود از اينكه شارب و آب‌خور خود را بدست بمالد يعنى مردى صاحب ريش و سبيل شده بود.

شاهد در « تركت » است كه ضمير متكلّم فاعلش بوده و « هاء » مفعول اوّل و « اخا القوم» مفعول دوّمش مى‌باشد.

و نظير آنچه در فرموده حقتعالى آمده:

لتّخذت عليه اجرا ( هرآينه گردانيدى براو اجر و مزد را).

شاهد در « تخذ » است كه « تاء » فاعلش بوده و « اجرا » مفعول اوّل آن و « عليه » مفعول دوّمش مى‌باشد.

و مانند آنچه در آيه شريفه ذيل آمده:

و اتّخذ اللّه ابراهيم خليلا

( خداوند متعال ابراهيم عليه السّلام را گردانيد خليل خود).

شاهد در « اتّخذ » است كه « اللّه » فاعلش بوده و ابراهيم مفعول اوّل و « خليلا » مفعول دوّمش مى‌باشد.

قوله: فجعلناه هباءا منثورا: آيه (٢٣) از سوره فرقان.

قوله: ودّ كثير من اهل الكتاب‌ الخ: آيه (١٠٩) از سوره بقره.

قوله: لتّخذت عليه اجرا: آيه (٧٧) از سوره كهف.

قوله: و اتّخذ اللّه ابراهيم خليلا: آيه (١٢٥) از سوره نساء.