المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١١١٩ - مبحث معانى حروف جر

صورتيكه زمان آنها حاضر باشد بمعناى فى يعنى ظرف هستند.

سپس مصنّف گويد:

و بعد از « من و عن و باء» كلمه « ما » زائد واقع مى‌شود پس عمل اينكلمات كه جرّ باشد محفوظ بوده و از بين نمى‌رود.

شارح گويد:

كلمه « لم يعق» در عبارت مصنّف يعنى: لم يكف عن عمل قد علما.

و عمليكه قبلا معلوم شد عبارتست از جرّ مانند:

ممّا خطيئاتهم: ( از جهت خطاها و گناهانشان).

و مانند: عمّا قليل و فيما نقضهم.

در اين سه آيه كلمه « ما » بعد از من، عن و باء زائده واقع شده‌

مصنّف در شرح كافيه گفته:

و گاهى كلمه « ما » با « با » افاده تقليل مى‌كند و آن لغت قبيله هذيل مى‌باشد.

سپس مصنّف در اينجا مى‌گويد:

و كلمه « ما » بعد از « رب » و « كاف » زائده واقع شده و ايندو حرف را از عمل جرّ بازمى‌دارد.

شارح گويد:

و در اين هنگام آنها را برسر جمل درمى‌آورد مانند آنچه در قول جذيمة الابرش آمده:

چه بسيار كه مشرف شدم و برآمدم بركوهى كه بالا مى‌برد جامه‌هاى مرا بادهاى شمال.

شاهد در « ربّ » است كه بعد از دخول ماء كافه برسر جمله فعليه يعنى اوفيت داخل شده.

و مانند: