المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠٧٠ - مبحث تمييز

داد تا بدل از اسماء مبهم مذكور باشد.

قوله: كيل: پيمانه را گويند.

قوله: مثقال ذرّة خيرا يره: آيه (٧) از سوره زلزله.

قوله: اجرره: ضمير منصوبى به تمييز راجع است.

قوله: اذا اضفتها: ضمير منصوبى به ذى الثّلاثة المذكورة راجع است.

قوله: بعامل: جارّ و مجرور، متعلّق است به « اجرره ».

قوله: و يجوز جرّه: يعنى جرّ تميز.

قوله: كما سيذكره: فاعل « سيذكره » مصنّف بوده و ضمير منصوبى به جواز جرّ بمن راجع است.

قوله: و رفعه على البدل: ضمير در « رفعه » به تميز عود مى‌كند و مقصود از « بدل » بدل آوردن تميز است از اشياء اربعه.

متن: «٣٥٩»

تجزيه و تركيب‌

واو: بمعناى استيناف.

النّصب: مبتداء.

بعد: ظرف، متعلّق به « وجبا » ، مضاف.

ما: موصوله، مضاف اليه.

اضيف: فعل، ماضى، مجهول، از باب افعال، صله براى « ما ».

وجبا: فعل، ماضى، معلوم، مفرد، مذكّر، غائب، خبر براى « النّصب » و الفش الف اطلاقى است.

ان: حرف شرط.

كان: فعل، ماضى، ناقص، مفرد، مذكّر، غائب، فعل شرط محلّا