اين روايات به حكم اينكه قرآن حضرت مسيح را، كلمه وتمام موجودات جهان را، كلمات خدا مى داند، مورد تأييد قرآن است. چنانكه مى فرمايد:(إِنَّ اللّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَة مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسيحُ عيسَى ابنُ مَرْيَمَ)(آل عمران/٤٥) وباز مى فرمايد:(قُلْ لَوْ كانَ البَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبّى لَنَفِدَ البَحْرُ...). (كهف/١٠٩) « بگو اگر دريا براى نگارش كلمات پروردگارم مركب شود، پيش از آن كه كلمات پروردگار من پايان يابد آب دريا خشك خواهد شد.»

آيا وسوسه واغواى شيطان عمومى است؟

از ظاهر آيات قرآن، استفاده مى شود كه وسوسه شيطان جنبه عمومى دارد وهمه بندگان را فرا مى گيرد.در يك آيه مى فرمايد: (يُوَسْوِسُ فِى صُدُورِ النّاسِ)(ناس/٥).

در آيه ديگر مى فرمايد:(لأُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِى الأرْضِ وَ لأُغْوِيَنّهُمْ أَجْمَعينَ * إِلاّ عِبادَكَ مِنْهُمُ المُخْلَصينَ).(حجر/٣٩ـ٤٠) «باطل را براى فرزندان آدم، در زمين آرايش خواهم داد و همگى را گمراه خواهم ساخت، مگر بندگان پاك و خالص تو را.» ظاهر آيه اين است كه استثنا به جمله اخير بر مى گردد وجمله نخست كه همان آرايش اعمال زشت باشد، جنبه عمومى دارد.

امّا «اغواء» براى كسانى است كه از او پيروى كنند ودامن مخلصان را نمى گيرد. از اين رو آنجا كه از اغواء سخن گفته است، مخلصان را استثناء كرده است; مانند آيه قبل وآيه ٨٢و ٨٣ سوره (ص). [٢]

[١] الدر المنثور، سيوطى،ج١،ص٦٠ ـ ٦١ و تفسير برهان: ج١، ص٨٦، روايت٢.
[٢] (فَبِعِزَّتِكَ لاُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ * إِلاّ عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ).