بنابراين براى گزينش انسانى مانند آدم، لازم نيست كه در زمان خود او، همنوعى وجود داشته باشد. بلكه با در نظر گرفتن تمام انسانهاى روى زمين كه آينده در اين پهنه، گام خواهند نهاد، امر گزينش، انجام مى گيرد ومقصود از گزينش، اين است كه او را با كمالات وخصايصى، آفريده كه هرگز در باره انسانهاى ديگر، چنين كارى انجام نگرفته است. از مفاد آيه برمى آيد كه خدا، از ميان تمام انسانهاى قرون واعصار، افراد معدودى را برگزيد، نه اينكه آنان را بر انسانهاى پيشين، يا معاصر خويش انتخاب نمود.

طرفداران نظريه تحوّل انواع، به آيات ديگرى نيز، استدلال كرده اند [٢] كه هرگز نمى توان بر آنها، نام استدلال نهاد زيرا جز تحميل رأى بر آيه، معناى ديگرى ندارند.

نتيجه بحث

با ملاحظه آيات وارده در آفرينش انسان نخست، مى توان گفت: آهنگ آيات قرآن، آهنگ خلقت مستقل انسان است. اگر هم ميان آفرينش آدم از خاك تا انسان نخست، مراحلى از قبيل انواع متحولى بوده است، هرگز قرآن به چنين انواعى اشاره نمى كند، به ويژه كه دلايل طرفداران تكامل انواع، از دايره تئورى بيرون نرفته وهنوز اذعان وايمان دانشمندان را صد در صد، به خود جلب نكرده است از طرف ديگر

[١] در اين مورد به سوره بقره/٢٥١، شعراء/ ١٦٥، اعراف/١٤٠ وعنكبوت/٢٩، مراجعه فرماييد. دراين آيات مقصود از «عالمين»، همه انسانها وجهانيان است، نه انسانهاى معاصر.
[٢] در اين بخش، به توضيح آياتى كه بيشتر مورد استدلال آنان است پرداختيم، يكى همين آيه «اصطفاء» است وديگرى آيه اى كه خلقت انسان را از «صلصال» و«فخّار» مى داند، سوّمى آيه اى است كه مرحله «تصوير» را با لفظ ثُمَّ عطف مى كند ناتوانى هر سه استدلال، در اين بخش كاملاً روشن گرديد.