٢١ـ (إنَّمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ أَوْثَاناً وَتَخْلُقُونَ إفْكاً إِنَّ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ لا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقاً فَابْتَغُوا عِنْدَ اللّهِ الرِّزْقَ وَ اعْبُدُوهُ وَ اشْكُروا لَهُ إِلَيْهِ تُرجَعُونَ) (عنكبوت/١٦ـ١٧).

٢٢ـ (وَ قَالَ إنّمَا اتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِ اللّهِ أَوْثاناً مَوَدّةَ بَيْنِكُمْ فِى الْحَياةِ الدُّنْيَا ثُمَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُمْ بِبَعْض وَ يَلْعَنُ بَعْضُكُمْ بَعْضاً وَ مَأْويكُمُ النّارُ وَما لَكُمْ مِنْ ناصِرِينَ) (عنكبوت/٢٥)

٢٣ـ (وَ إذْ قَالَ إِبْراهِيمُ لأبِيهِ وَ قَوْمِهِ إنَّنى بَرَآءٌ مِمَّا تَعْبُدُونَ * إلاّ الَّذِى فَطَرنى فَإِنَّهُ سَيَهْدينِ).(زخرف/٢٦ـ٢٧).

ترجمه آيات

١ـ به ياد آر هنگامى را كه ابراهيم به پدر وقوم خود گفت: اين بتها چيست كه به عبادت آنها هجوم آورده ايد.

٢ـ گفتند: ما پدرانمان را عبادت كنندگان آنها يافتيم(پدران ما آنها را عبادت مى كردند).

٣ـ گفت: حقّا كه شما ونياكانتان در گمراهى آشكارى هستيد.

٤ـ گفتند: آيا سخن حقّى آورده اى يا اينكه بازيگر هستى(جدى سخن نمى گوييد).

٥ـ گفت:(خدايى كه شما را به سوى آن دعوت مى كنم) پروردگار شما وآسمانها وزمين است كه آنها را آفريده است وآگاه باشيد من بر اين