رويدادهايى كه از متن واقعيت سرچشمه گرفته، تحت تأثير آن قرار مى گيرد وثمره هاى تلخ وشيرين آن را كه عينيّت خارجى داشته به جان مى پذيرد، درحالى كه ديگر داستانسرايان به چنين شرطى ملتزم نيستند، چه بسا با ترسيم يك حادثه خيالى، هدفى را تعقيب مى كنند كه جنبه هاى تربيتى آن ـ چون از خيال نويسنده، سرچشمه مى گيرد ـ كمتر از داستانهاى واقعى خواهد بود.

رمان نويسى در جهان امروز، جايگاه بزرگى دارد وغالباً در خدمت تحريك لذايذ وهمى وخيالى است وبه خاطر همين هدف، مورد پذيرش واقع شده ونتايج آن محسوس وملموس است، ولى نتايج تربيتى ومعنوى آنها كمتر است، زيرا خواننده داستان به خوبى مى داند، چنين واقعياتى وچنين نتايجى، جز در خيال نويسنده، در جاى ديگرى وجود ندارد، از اين جهت به آن كمتر اهميّت مى دهد. به خاطر اين نكته است كه قرآن، داستانهاى خود را با كلمه (بالحق)توصيف مى كند ومى فرمايد:(إنّ هذا لَهُوَ القَصَصُ الحَقُّ) (آل عمران/٦٢) «اين است داستانهاى صحيح وپا برجا.» ودر جاى ديگر مى فرمايد: (نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُمْ بِالحَقِّ)(كهف/١٣) «ما سرگذشت صحيح اصحاب كهف را براى تو گزارش مى كنيم.» واز اين طريق، روشن مى سازد كه اين داستانها، از واقعيّت برخوردار بوده وساخته وپرداخته انديشه وخيال نيست.

٢ ـ تصحيح تحريفها

داستانهاى قرآن، غالباً در تورات ودر ديگر كتابهاى آسمانى نيز آمده است. ولى انسان به هنگام مطالعه زندگى پيامبران وامّتهاى آنان در تورات، به مطالبى بر مى خورد كه ساحت آموزگاران الهى، از آن پيراسته است. چنان كه ما اين مسائل را در آينده ياد آور خواهيم شد وپس از تبيين زندگى هر پيامبر از قرآن، گزيده هايى از تورات خواهيم آورد وپس از مقايسه، آسمانى بودن قرآن را ثابت خواهيم نمود.