٢ـ ناگفته پيداست كه بت پرستى به دور از بى تقوايى نخواهد بود، خصوصاً اگر همراه با انكار معاد باشد وچنانكه خواهيم گفت، قوم صالح منكر معاد نيز بودند. از اين جهت وى آنان را به تقوا وپرهيزگارى دعوت كرده، مى فرمود:(أَلا تَتَّقُونَ)، (فَاتَّقُوا اللّهَ وَ أَطيعُونِ).

٣ـ از آيات ياد شده، استفاده مى شود كه قوم صالح، هم مفسد بودند وهم از مفسدان پيروى ميكردند وصالح آنان را از اين شيوه نادرست باز داشته، مى گفت: (وَ لا تَعْثَوْا فِى الأرْضِ مُفْسِدينَ)، و( لاتُطيعُوا أمْرَ الْمُسْرِفينَ * الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِى الأرْضِ وَ لا يُصْلِحُونَ). (شعراء/١٥١ـ١٥٢): «از دستور اسراف كاران پيروى نكنيد، آنان كه در زمين دست به تباهى زده ومصلح نيستند.»

او در ايفاى رسالت خود از شيوه هاى خاصّى استفاده مى كرد:

الف: ياد آورى سرگذشت عبرت انگيز قوم عاد كه براى آنان تا حدودى مشهود بود; يعنى اگر شما نيز راه آنان را برويد وپيامبر خود را تكذيب كنيد، به سرنوشت آنان دچار خواهيد شد; چنانكه مى فرمايد:

(فَاذْكُرُوا إذْ جَعَلَكُمْ خُلَفاءَ مِنْ بَعْدِ عاد). (اعراف/٧٤): «به ياد آريد كه شما پس از قوم عاد، جانشينان آنان در روى زمين مى باشيد.»

ب: ياد آورى نعمتهاى الهى كه لازمه آن سپاسگزارى از خداوند است، نه روى گردانى از او، چنانكه مى فرمايد:(فَاذْكُرُوا آلاءَ اللّهِ)(اعراف/٧٤) وباز مى فرمايد:(هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الأرْضِ وَ اسْتَعْمَرَكُمْ فيها فَاسْتَغْفِِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ إِنَّ رَبّى قَريبٌ). (هود /٦١): «شما را از خاك آفريد وبر آباد نمودن آن توانا ساخت. با وجود چنين نعمت افزون، شايسته است او را بپرستيد نه بتها را واز كردارهاى گذشته خود استغفار كنيد وبه سوى او بازگرديد، پروردگار من نزديك به شما وپذيرنده درخواست شماست.»

ج: صالح بسان ديگر پيامبران، نشانه اخلاص خود را در دعوت، مزد