رأى دادگاه اين شد كه ابراهيم را به أشدّ مجازات كيفر دهند،چه مجازاتى سخت تر از اينكه دستور دادند بنايى بسازند وآن را از آتش پر كنند وبه صورت دوزخ در آورند، آنگاه ابراهيم را به ميان آن بيفكنند چنانكه مى فرمايد:

(قالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْيَاناً فَأَلْقُوهُ فِى الجَحيمِ):«مكانى فراهم ساخته واو را در ميان دوزخ بيفكنيد».(صافات/٩٧)

ونيز مى فرمايد:(قَالُوا حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا آلِهَتَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ فَاعِلِينَ):«گفتند: ابراهيم را بسوزانيد وبدين وسيله خدايان خود را كمك كنيد اگر مى خواهيد كارى انجام دهيد».(انبياء/٦٨)

آنان اين كار را انجام دادند، براى ساختن اين دوزخ مصنوعى، مدّتها وقت صرف كردند ودر يك اجتماع عظيم، قهرمان توحيد را روى منجنيق نشانده وبه سوى آتش هاى برافروخته كه شعله هاى آن از دور مشاهده مى شد، پرتاب كردند.

آنان چيزى را خواستند وخدا چيز ديگرى را، آنها خواستند قهرمان توحيد را بسوزانند ونداى توحيد را قطع كنند، خدا خواست آتش را بر پيامبر خود گلستان سازد ونقشه آنها را نقش بر آب كند، ابراهيم را غالب وآنان را مغلوب سازد. چنانكه مى فرمايد: (قُلْنا يا نَارُ كُونِى بَرْداً وَسَلاماً عَلى إِبْرَاهِيمَ * وَ أَرَادُوا بِهِ كَيْداً فَجَعَلْنَاهُمُ