او به هنگام بناى كعبه چنين راز و نياز مى كند: خدايا! اين عمل را از ما بپذير. ومرا وذريّه ام را امّت مسلمان ومشمول رحمت خود قرار ده واز جانب خود پيامبرى ارسال كن كه آنان را به كمال لايق وشايسته خود برساند چنانكه مى فرمايد:

(وَ إذْ يَرْفَعُ إبْراهيمُ القَوَاعِدَ مِنَ البَيْتِ وَإسْمَاعِيلُ رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أنْتَ السَّمِيعُ العَلِيمُ * رَبَّنَا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَ أرِنا مَناسِكَنا وَ تُبْ عَلَيْنا إِنَّكَ أنْتَ التَّوَّابُّ الرَّحيمُ* رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَالْحِكْمَةَ وَ يُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزيزُ الْحَكِيم)(بقره/١٢٧ـ ١٢٩):«آنگاه كه ابراهيم واسماعيل پايه هاى خانه(كعبه) را بالا مى بردند مى گفتند: پروردگارا! اين عمل را از ما بپذير،به راستى كه تو شنوا ودانايى، پروردگارا! ما را از تسليم شوندگان خود قرار بده واز ذريّه ما امّتى فرمان بردار مقرر فرما وراههاى عبادت را بر ما بنما وبا مهربانى به سوى ما باز گرد به راستى كه تو توبه پذير ومهربانى،پروردگارا! در ميان آنان پيامبرى برانگيز كه آيات تو را بر آنان تلاوت كند وكتاب وحكمت را به آنان بياموزد واخلاق آنان را پاكيزه گرداند; حقا كه تو توانا وحكيمى.»

ابراهيم در حالى كه متذكر است كه ذريّه خود را در يك سرزمين بى آب وگياه جاى مى دهد، از خداوند مى خواهد كه آنان را توفيق دهد تا در اين نقطه خدا را عبادت كنند ودلهاى انسانهاى موحّد به آن نقطه متوجّه گردد. قرآن در اين باره چنين مى فرمايد: (رَبَّنا إِنِّى أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتى بِواد غَيْرِ ذى زَرْع عِنْدَ بَيْتِكَ المُحَرَّمِ رَبَّنا لِيُقيمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أفئِدةً مِنَ النَّـاسِ تَهْوِى إِلَيْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَرَاتِ لعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ)(ابراهيم/٣٧): «پروردگارا! من ذرّيه خود را در يك بيابان بدون گياه در كنار خانه محترم تو جاى دادم. پروردگارا !تا اينكه نماز را بر پا دارند، پس دلهاى گروهى از مردم را به آنان متوجّه ساز وآنها را از ميوه ها، روزى فرما تا تو را سپاسگزار باشند.»