«قوم لوط بيم دهندگان را تكذيب كردند، بر آنان طوفانى از سنگ فرو فرستاديم، مگر فرزندان لوط را كه سحرگاهان نجات داديم.» هر چند هلاك قوم او به وقت پگاه بوده است.

مصاحبت همسر لوط با او براى وى سودى نبخشيد، همان گونه كه مصاحبت همسر نوح نيز سود نبخشيد ونقصان در قابل وگيرنده بود وگرنه در كمال اين دو پيامبر سخنى نيست، چنانكه مى فرمايد:

(ضَرَبَ اللّهُ مَثَلاً لِلَّذِينَ كَفَروُا امْرَأَةَ نُوح وَ امْرَأَةَ لُوط كَانَتا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبادِنا صَالِحَيْنَ فَخانَتَاهُمَا فَلَمْ يُغْنِيا عَنْهُما مِنَ اللّهِ شَيْئاً وَ قِيلَ ادْخُلا النَّارَ مَعَ الدَّاخِلِينَ) (تحريم/١٠):

«خدا براى افراد كافر همسران نوح ولوط را به عنوان نمونه ياد آور مى شود، آنان در اختيار دو بنده از بندگان صالح ما بودند ولى به همسران خود خيانت كردند. مصاحبت آن دو نفر در نجات آنها از عذاب خدا، به آنان سود نرساند; به آنان گفته شد مانند ديگر گنه كاران وارد آتش شويد.»

گروهى كه معتقدند متجاوز از يك صد هزار نفر صحابى پيامبر از طريق مصاحبت ورؤيت يك روز ودو روز پيامبر، انقلاب روحى پيدا كرده وجامه عدالت بر تن كردند، در اين آيه دقّت كنند.

***