در آيه ديگر مى فرمايد: (قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُم مِنْ رَبِّكُمْ رِجْسٌ وَ غَضَبٌ... فَانْتَظِرُوا إِنَّى مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ). (اعراف/٧١) «عذاب وخشم الهى بر شما لازم شده است، منتظر باشيد كه من نيز از منتظرانم.»

آنان به جاى بيدارى وبازگشت به سوى خدا بيش از همه وقت، به اصطلاح «شير شده» ودرخواست نزول عذاب كردند وگفتند:(فَأتِنا بِما تَعِدُنا إنْ كُنْتَ مِنَ الصّادِقينَ). (احقاف/٢٢) «اگر راست مى گويى عذابى كه وعيد آن را مى دهى بياور.»

هود در حالى كه مى دانست، عذاب الهى آنان را فرا خواهد گرفت، گفت: (قَالَ إنَّما الْعِلْمُ عِنْدَ اللّهِ وَ أُبَلِّغُكُمْ ما أُرْسِلْتُ بِهِ وَ لكِنّى أَريكُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ). (احقاف/٢٣) «وقت نزول عذاب را خدا مى داند، من رسالت خود را ابلاغ مى كنم وشما را گروهى نادان مى بينم.»

به راستى چنين گروهى نمى توانند خليفه خدا در روى زمين بوده وترسيم گر هدف خلقت باشند وبايد زمين از اين عناصر پاكسازى شود ونسل جديدى روى كار آيد، تا در دامن خود انسانهاى پاكدامنى را پرورش دهند، هر چند ممكن است آنان نيز در پيمودن اين راه ضايعاتى داشته باشند.

اكنون وقت آن است كه هود دعا كند ودعاى او به هدف اجابت برسد، گويا هود دست به دعا بلند كرد وگفت: (رَبِّ انْصُرْنِى بِما كَذّبُونِ). (مؤمنون/٣٩) «پروردگارا مرا به خاطر اينكه مورد تكذيب واقع شدم يارى كن.»

خطاب آمد: (قَالَ عَمَّا قَليل لَيُصْبِحُنَّ نادِمِينَ). (مؤمنون/٤٠) «به همين زودى آنان از تكذيب خود پشيمان مى شوند (پشيمانى كه ديگر سودى نمى بخشد).»

***