باز مى فرمايد:(فَقالَ لَهُمْ رَسُولُ اللّهِ نَاقَةَ اللّهِ وَ سُقْياها)(شمس/١٣): «رسول خدا به آنان گفت: مبادا به ناقه خدا نزديك گرديد ومزاحم شرب او شويد.»

از مجموع اين آيات، به دست آمد كه معجزه اقتراحى صالح شترى بود كه به صورت غير عادى آفريده شده وزندگى او براى قوم صالح مايه آزمايش بود; تا ثابت كنند در راه اطاعت خدا چه مقدار حاضرند از منافع مادى خود بگذرند. اين نكته در صورتى روشن مى شود كه بدانيم آب در اين منطقه، از ارزش والايى برخودار بوده است وچشم پوشى از آب يك چشمه، به مدت پانزده روز در يك ماه، براى فرد كشاورز، كار آسانى نيست.

ظاهر آيات ياد شده، نشان مى دهد كه صالح ـعليه السّلامـ يك معجزه، بيش نداشته است. ولى از برخى آيات تنوع آن استفاده مى گردد،آنجا كه مى فرمايد:(وَلَقَدْ كَذَّبَ أصْحابُ الْحِجْرِ الْمُرسَلينَ * وَ آتَيْناهُمْ آياتِنا فَكانُوا عَنْها مُعْرِضينَ). (حجر/٨٠ـ٨١): «ساكنان سرزمين حجر رسولان را تكذيب كردند وما دلايل ومعجزات خود را به آنان (رسولان) داديم. ولى ساكنان حجر از آنها سربرتافتند.»

هرگاه بگوييم مقصود از «مرسلين» تنها«صالح» است وعلّت اينكه به جاى مفرد صيغه جمع آمده است، چون تكذيب صالح، تكذيب همه مرسلين است; در اين صورت مفاد آيه دوّم اين خواهد بود كه صالح ـعليه السّلامـ معجزه هاى ديگرى نيز داشته است.

ولى هرگاه بگوييم مقصود از مرسلين، پيامبرانى است كه براى هدايت اين قوم برانگيخته شده بودند، ولى قرآن فقط نام يكى را ذكر نموده است، در اين صورت تعدد آيات، به خاطر تعدد رسولان بوده است ودر نتيجه صالح، يك معجزه بيش نداشته است.