ابراهيم آن شخصيت با اخلاصى است كه در راه اجراى دستور خدا سر از پا نمى شناسد، البته خداى مهربان هم در همان بيابان بى آب وگياه، وسيله زندگى هر دو را فراهم ساخت.

مفسران مى نويسند:تشنگى بر اسماعيل غلبه كرد. مادر مهربان ميان دو كوه(صفا ومروه) هفت بار با كمال سرگردانى دويد، تا آبى براى كودك خود فراهم آورد; سرانجام مأيوسانه برگشت، در اين هنگام ديد آب از زير پاى اسماعيل مى جوشد. اين زن وكودك در آن سرزمين در پرتو عنايات الهى به زندگى خود ادامه دادند واسماعيل بزرگ شد ودر كنار كعبه قومى به نام «جرهم» زندگى مى كردند ودر اثر آشنايى با يكديگر گوسفندى در اختيار هاجر واسماعيل قرار دادند تا از پشم وشير آن بهره مند گردند.

آنگاه كه اسماعيل به سنين جوانى رسيد، خدا فرمان داد كه ابراهيم به سرزمين مكّه باز گردد وبه كمك فرزندش خانه توحيد را تجديد بنا كند. اينك آيات اين قسمت:

آيات موضوع

١ـ (وَإذْ بَوَّأْنا لإبْرَاهِيمَ مَكَانَ البَيْتِ أَنْ لاتُشْرِكْ بِى شَيْئاً وَطَهِّرْ بَيتِىَ لِلطَّائِفِينَ وَالقائِمِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ).

٢ـ (وَأذِّنْ فِى النّاسِ بِالحَجِّ يَأْتُوكَ رِجَالاً وَ عَلى كُلِّ ضَامِر يَأْتِينَ مِنْ كُلِّ فَجّ عَميق) (حج/٢٦ـ٢٧).

٣ـ (وَ إذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثابَةً لِلنَّاسِ وَ أَمْناً وَ اتّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَعَهِدْنا إِلَى إبْرَاهِيمَ وَإسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرا بَيْتِىَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعاكِفِينَ وَ الرُّكَّعِ