از نظر اصول مادّيگرى تبديل خاك وسنگ به جاندار، يا بيرون كشيدن يك موجود زنده از دل صخره ها امكان پذير نيست، ولى از نظر خداشناسان كه قدرت خدا را فوق اين قوانين مى دانند، كار آسانى مى باشد.

حضرت صالح به درخواست آنان جامه عمل پوشانيد وبه آنان هشدار داد كه كرامت معجزه را رعايت بكنند وبا اين حيوان به سان ديگر حيوانات رفتار نكنند وتصوّر ننمايند كه هر نوع تجاوز به حريم آن، مثل تجاوز به ساير دامهاست; بلكه چون اين شتر آيت خاصّ الهى است(هر چند همه موجودات جهان آيت ونشانه وجود او مى باشند) از حرمت وكرامت خاصّى برخوردار مى باشد، چنانكه مى فرمايد: (قَدْ جاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ هذِهِ ناقَةُ اللّهِ لَكُمْ آيَةً فَذَرُوها تَأْكُلْ فى أَرْضِ اللّهِ وَ لا تَمَسُّوها بِسُوء فَيَأخُذَكُمْ عَذابٌ أَليمٌ). (اعراف/٧٣):«برهان روشنى از جانب پروردگارتان به سوى شما آمده است، اين ناقه الهى آيتى است براى شما، او را رها كنيد تا در سرزمين خدا بچرد وبا او رفتار بد نداشته باشيد تا شما را عذاب دردناك فرا نگيرد.»

ودر آيه ديگر مى فرمايد:(إنّا مُرْسِلُوا النّاقَةِ فِتْنَةً لَهُمْ فَارْتَقِبْهُمْ وَ اصْطَبِرْ). (قمر/٢٧)

«ما ناقه را به عنوان آزمايش براى آنان مى فرستيم، مراقب كار آنان بوده وشكيبا باش.»

اعجاز پس از درخواست مردم

ظاهر آيه ٢٧ سوره قمر وهمچنين آيه ١٥٤ سوره شعراء، ـ كه بعداً ياد آور مى شويمـ نشان مى دهند كه حضرت صالح از روز نخست به اعجاز تحدّى نكرده، بلكه آنگاه معجزه آورده كه از او درخواست كردند وخدا در اين زمينه مى فرمايد:ما ناقه را به عنوان آزمون، به سوى آنان مى فرستيم. تو مراقب كار آنان باش.» اگر از