در تبيين شخصيت او همين بس كه بسان ديگر پيامبران از حكمت وعلم برخوردار و از بندگان صالح خدا بود. چنانكه مى فرمايد:(وَ لُوطاً آتَيْناهُ حُكْماً وعِلْماً وَ نَجَّيْنَاهُ مِنَ القَرْيَةِ الَّتى كَانَتْ تَعْمَلُ الخَبائِثَ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمَ سَوْء فَاسِقِينَ * وَأدْخَلْنَاهُ فِى رَحْمَتِنا إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ)(انبياء/٧٤ـ٧٥): «ما به لوط حكمت وعلم داديم واو را از آن سرزمينى كه در آنجا كارهاى زشت انجام مى گرفت نجات داديم. آنان (انجام دهندگان كار زشت) جمعيت بد وتبهكارى بودند و او را در رحمت خود وارد ساختيم حقيقتاً او از صالحان است.» [١]

آيات وارد در مورد اين پيامبر،پيرامون موضوعاتى به شرح زير سخن مى گويد:

١ـ فشار تبليغ.

٢ـ واكنش قوم او.

٣ـ نزول فرشتگان عذاب وبرخورد قوم لوط با آنان.

٤ـ پاكسازى منطقه وكيفيت آن.

٥ـ وقت نزول عذاب.

٦ـ كيفيت عذاب.

٧ـ نجات يافتگان.

٨ـ عبرتها ونكته ها.

اينك با بيان آيات هر قسمت به توضيح آنها مى پردازيم:

[١] در سوره تحريم آيه ١٠، لوط را همراه نوح از بندگان صالح شمرده شده است: (عَبْدَيْنِ مِنْ عِبادِنا صالِحَيْنِ).