١ـ از آنجا كه مقصود از قتل همه انسانها ويا احياى همه آنها، انسانهاى پاك وبى گناه است نه انسانهاى شقى ورذل ـ قاتلى كه دست به قتل يك انسان بى گناه مى زند، براى او اين، يا آن انسان مطرح نيست; او در حريم حفظ منافع خود از كشتن هيچ بى گناهى پروا ندارد، چيزى كه هست قدرت كشتن آنها ويا انگيزه فعلى در او موجود نيست، ولى در صورت وجود انگيزه وداشتن توانايى، از كشتن آنها ابايى نخواهد داشت ـ بنابر اين كشتن يك انسان بى گناه مساوى كشتن همه انسانهاست. به عبارت ديگر زمينه چنين كارى در روح وروان قاتل موجود است. عين اين بيان در مورد احياى انسانى نيز جارى است.

٢ـ اگر فردى انسانى را از هلاكت ونابودى نجات مى بخشد، به خاطر شرافت انسانى است و اين جهت در همه انسانها موجود است. بنابر اين اگر او بتواند وشرايط اجازه دهد، همه انسانها را احيا مى كند; گويا احياى يك انسان، حاكى از آمادگى بزرگ براى احياى همه انسانهاست. البته ظاهر احيا هر چند همان احياى مادى است، ولى در برخى از روايات به صورت فراگيرترى تفسير شده است.

امام باقر ـعليه السّلامـ پس از آنكه نجات از غرق وسوختگى را ياد آور شده، فرموده است:«وَ أعْظَمُ مِنْ ذلِكَ كُلّما يخرجها مِنْ ضَلالة إلى هدى»: «وبالاتر از آن اين است كه انسان گمراه را هدايت كند» ودر حديث ديگر آمده است:«مَنِ اسْتَخْرَجها مِنَ الكُفِر إِلى الإيمانِ». [١]

سخنى پيرامون آفرينش همسر آدم

قرآن در باره آفرينش همسر آدم، فقط يك بار به اين نحو سخن گفته است: (ياأَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمُ الَّذِى خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْس وَاحِدَة وَ خَلَقَ مِنْهَا زَوجَهَا وَ بَثَّ

[١] تفسير برهان، ج١، ص ٤٦٥ حديث شماره ١٤.