منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٠٧

(يا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسالَةَ رَبّى وَ نَصَحْتُ لَكُمْ وَلكِنْ لا تُحِبُّونَ النَّاصِحِينَ) (اعراف/٧٩)

كسانى كه فكر مى كنند ارتباط ما با عالم برزخ قطع شد ويا براى مردگان حياتى قائل نيستند، از طريق اين آيه محكومند.

٦ـ نعمت ها ونقمت ها، سعادتها وشقاوتها، هر چند از جانب خدا تقدير مى شوند، امّا عمل نيز در اين مورد تأثير مستقيمى دارد; قرآن در مورد سرنوشت قوم ثمود مى فرمايد: (فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاهَا * وَلا يَخافُ عُقْباها)(شمس/١٤ـ١٥): «خداوند آنان را به خاطر گناهشان نابود كرد وعذاب، همه آنان را فرا گرفت وخدا از پيامد اين كار، از كسى واهمه ندارد».

٧ـ قدرت وتوانايى الهى، نهايت پذير نيست واو در دل آتش مى تواند گروهى را زنده نگاه دارد وآسيبى به آنان نرسد; چنانكه مؤمنان را در صاعقه كشنده حفظ كرد وقرآن براى رساندن اين نكته پس از بيان نجات گروه با ايمان چنين مى فرمايد:(إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ)(هود/٦٦).