نوح در هدايت قوم خود نعمتهاى الهى را گوشزد مى كند ومتذكر مى شود كه چه بسا گناهان شما مانع از ادامه فيض الهى باشد، چه بهتر كه از گناهان خود توبه نماييد كه نتيجه آن ريزش باران، فزونى اموال واولاد، شكوفايى باغها وجوشش وجريان چشمه هاست، چنانكه مى فرمايد: (فَقُلْتُ اسْتََغْفِرُوا رَبَّكُمْ إنَّهُ كَانَ غَفّاراً * يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْرَارَاً * وَ يُمْدِدْكُمْ بِأمْوال وَ بَنينَ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ جَنّات وَ يَجْعَلْ لَكُمْ أنْهاراً). (نوح/١٠ـ١٢)

«من به آنان گفتم از پروردگار خود، آمرزش بطلبيد. كه او بسيار آمرزنده است، تا اينكه بارانهاى پى در پى، براى شما فرو فرستد وشما را با اموال وفرزندان يارى كند وباغها ونهرهاى جارى در اختيار شما بگذارد.»

نوح در اين بيان، از يك نكته مخفى كه عبارت از رابطه تنگاتنگ كفر وگناه، با نانودى نعمتها وايمان وپاكى است، پرده بر مى دارد.

مسلّماً بشر مادى از اين رابطه غيبى آگاه نيست. در روايات اسلامى افزايش زنا، مايه فزونى مرگ وميرهاى ناگهانى معرفى شده است، چه بسا ممكن است چنين گناهى، از كسى سر بزند ونتيجه آن در مورد ديگرى ظاهر شود. اين رابطه ها، رابطه هاى غيبى هستند وچون بشر از اين پيوندها آگاه نيست، قانونگذارى را از آن (خدا) دانسته است كه از اين اسرار نهفته آگاه است.

گذشته از اين، اصولاً كفر وگناه با قانون شكنى وعدم رعايت حقوق انسانها، پيوسته همراه است وجامعه آلوده به اين نوع گناه، در اثر بى نظمى، رو به زوال گذارده وحتى از نظر زندگى مادى نيز پيشرفت نمى كند. اگر در كشورهاى آلوده به اين گناه، فزونى نعمت به چشم مى خورد، بايد آن را مرهون رعايت برخى از اصول اجتماعى واخلاقى دانست كه شرايع آسمانى نيز به آن امر كرده اند.